Ik weet wél dat God nu ook veel verdriet heeft dat dit gebeurd is. Zoals God altijd verdriet heeft als er aan mensen iets ergs overkomt. Want dat weet ik wel zeker, dat geloof ik vast, dat God mee treurt en mee lijdt als mensen treuren en lijden. Dat was te duidelijk in het leven, inde woorden en de handelingen van Jezus, zijn Zoon. Onze God is een solidaire God. Maar ingrijpen in wat aan mensen hier gebeurd kan Hij niet.

Anders wordt het waneer wij de overgang maken van dit leven naar Zijn leven, van deze wereld naar Zijn wereld. Zoals het aan Bart is gebeurd sinds hij gestorven is. Het is misschien nu onwezenlijk en we kunnen ons geen voorstelling van maken van die andere wereld, maar ik geloof erin en ik nodig jullie ook uit te geloven als het kan, misschien niet vandaag, hoopelijk dan morgen. Geloof het voor Bart. 

Toen ik in de week bij jullie zat, allemaal rond de tafel: Ria en Leo, Annemie, Jan en Tinne, ook Astrid kwam er regelmatig bijzitten, werd er verteld. Jullie waren er al dagen mee bezig geweest wie Bart is. En die onbekende Bart voor mij werd een heel stuk bekender. Ik had ook de foto voor mij, Bart met een glas in de hand, een foto vanop het huwelijksfeest van een neef, rechts van die foto één van zijn werken, hij had het een zelfportret genoemd. Was het een weerspiegeling in het water? Ook voor jullie was Bart een beetje onbekend, tot er zoveel over hem verteld werd dat die introverte jongeman een bekende werd. Iemand met veel capaciteiten, van jongsaf heel artistiek. Hij had van het overlijden van zijn oudere broer Frank veel geweten. Hij was op zichzelf geplooid, hij leefde zijn wereld. Heel principieel, zonder compromissen. Hij had zijn kijk op de dingen, hij had zijn visie op de toekomst van de wereld.

Hij was een man van de computerwereld, hij had o.a. software ontwikkeld voor de EEG, was met heel veel dingen daarrond bezig en hij was blijkbaar zinnens om als zelfstandige ta gaan beginnen in die wereld van de computer, ik ben niet erg thuis in die dingen. Jullie hadden alleszins de indruk dat het allemaal in zijn plooien begon te vallen, Bart was ook heel erg goed gezind de laatste tijd. Zoals hij ook altijd goed gezind was als Astrid en Eline, en Raf, zijn petekind, in huis waren.

Ja, ik heb naar jullie geluisterd, en ik heb ook gekeken en geluisterd naar een paar creaties van Bart op de computer. En die onbekende Bart is ook voor mij een stukje bekender geworden. En ik kan me dan ook goed voorstellen dat hij zo zijn eigen vriendenkring had.

We hebben het samen nog over het levenslot van de mens gehad. Dat het vooraf bepaald zou zijn hoe lang een mens te leven heeft, hoeveel tijd hem toegemeten is. Ik weet het niet. Dat is iets van God, dat is zijn mysterie en dat laat ik liever mysterie blijven. Anders is mijn geloof in God ook geen geloof meer. Maar wat ik wel weet en dat heb je mij ook heel duidelijk gezegd, Leo, en ik heb het gevoel dat je dat enigszins kan troosten, dat organen van Bart nu andere mensen levenskansen geven. Hij leeft niet verder in andere mensen, maar die andere mensen hebben een grotere levenskans gekregen, en ook hun families kunnen er gelukkiger door worden.

Het leven van Bart heeft zin gehad. Hij heeft er zelf zin aan gegeven in zijn manier van mens-zijn, in zijn creaties. En ook na die ongelukkige val en zijn sterven blijft zijn leven zin hebben. Mag ik er vanuit mijn geloof in de God van het leven nog aan toevoegen dat ook onze God nu volle zin zal geven aan dit leven. Wat God met Bart begonnen is bij zijn geboorte en doopsel, krijgt nu eeuwigheidswaarde. Ja, Bart mag leven in Gods vrede.